چه قدر وقته که اینجا چیزی ننوشتم...

دلم برای خودم و اینجا تنگ شده بود. توی زندگی آدم بعضی چیزا اولش خیره و آخرش شر! یه سودی بهت میرسونه و یه تلخی هایی هم برات داره. نمی دونی باید خیر حسابش کنی یا شر.بعضی چیزا هم درست بر عکس اینه... ولی هر چی که هست همه چیز گذراست و هیچ چیز باقی نخواهد ماند.

سر تسلیم من و خاک در میکدهها

مدعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت

وَمَن يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى وَإِلَى اللَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ - لقمان 22

و هر كس خود را در حالى كه نيكوكار باشد تسليم خدا كند قطعا در ريسمان استوارترى چنگ درزده و فرجام كارها به سوى خداست

آدم یه وقتایی دلش می خواد دیگه تو این دنیا نباشه...

یه جای دیگه باشه...یه دنیای قشنگ تر...

این روزا هر جا بری حرف از منا و اتفاقات وحشتناک اونجاست. من روزا که میرسم خونه اولین کارم اینه که توی اینترنت دنبال عکس و فیلم بگردم و توی اخبار بشنوم که چه اتفاقات تازه ای افتاده. روزای اول همین طور شوکه بودم که چطور ممکنه این همه آدم سر هیچ و پوچ بمیرن؟! و حالا که جمعیت کشته ها به بیشتر از 4 هزار نفر و کشته های ایرانی به 448 نفر رسیده، بیشتر در تعجب فرو میرم...چه قدر تلخ!... روزا تمام خیابانها و مکانهایی که توی مکه دیده بودم را به یاد میارم. یادم میاد چه قدر اون روزها روزهای خوبی بودند و من چه اندازه برای تجربه کردنشان خدا را شکر می کردم. چه لحظه های دلنشینی..ا

آیت الله فهری از مرحوم حاج غلام قدسی نقل کردند: سالی جناب شیخ(رجبعلی خیاط) به کرمانشاه آمد، یک روز به من فرمود: به منزل سردار کابلی برویم، رفتیم و نشستیم. من جناب شیخ را معرفی کردم، مدتی به سکوت گذشت، مرحوم سردار کابلی فرمود: جناب شیخ! چیزی بفرمایید که اسفاده کنیم.جناب شیخ فرمودند: "چه بگویم به کسی که اعتمادش به معلومات و مکتساب خودش بیش از اعتمادش به فضل خداست؟"مرحوم سردار کابلی ساکت نشسته بود، لحظاتی گذشت، عمامه از سر برداشت و روی کرسی گذاشت و سرش را آنقدر به دیوار کوبید که من به حالش رقت کردم، خواستم مانع شوم ، شیخ نگذاشت و گفت:"..من آمده ام این حرف را ب

مايه خوشدلي آنجاست كه دلدار آنجاست...

...

هر جا هدف باشد بايد همانجا باشي.. اگر چه دور باشد و هميشگي..حتي تا آخر عمر

هزار وعده خوبان یکی وفا نکند...

روزگار سختی را می گذرانم....

شاید برای همین آمدم اینجا...شاید بشود کمی از درد ها را تسکین بدهم...اما قدرت نوشتن هم ندارم...

چه قدر زندگی می تواند به یک نفر سخت بگیرد، نمیدانم...